Europa en de Wereld

8 Mei 1945 en 6 tot 9 Augustus 1945 - 61 jaar geleden maar nog een verschrikkelijk memento

Zoals de meeste ingrijpende geschiedenissen begint ook deze eerder, heeft ze wortels in de historie. Een belangrijk eindpunt van de oorlogsconferenties der geallieerden was de conferentie van Potsdam van 17 Juli tot 2 Augustus 1945.
Amerika, Engeland, Frankrijk, Nederland en andere landen maakten zich ongerust over de afloop van de oorlog met Japan - hoeveel tijd zou er niet verlopen en hoeveel slachtoffers aan geallieerde kant zouden er niet vallen! (de genoemde hadden colonien of grote interessen in het Oosten, in het Oosten zelf was China in een moordende strijd met Japan verwikkeld).
Stalin had een niet-aanvalsverdrag met Japan en zat met grote verliezen en verwoestingen - uit een oogpunt van realpolitiek zou hij liever wachten tot de geallieerden het vuile werk hadden opgeknapt - en had hij niet drie jaar op de invasie moeten wachten? - om dan, op het laatste ogenblik, het rijke Mandsjoerije en Corea binnen te vallen.
Japan had al in 1931 Mandsjoerije in feite geannexeerd en er een zware industrie opgebouwd, zowat de enige zware industrie in heel China. Al eerder, in 1910, had Japan Corea ingelijfd en tot een tot een vazalstaat gereduceerd.
Truman en Churchill (halverwege de conferentie, na de eerste na-oorlogse verkiezingen in Engeland, die in Juli plaatsvonden (Nederland zou nog een jaar het Militair Gezag kennen - dat deed er trouwens niet toe want Nederland was niet aanwezig op de conferentie: Gerbrandy en Schermerhorn hadden ondanks hun verzoek geen toegang gekregen) - halverwege werd Churchill afgewisseld door door Clement Attlee) hadden de grootste moeite Stalin te overreden tot een (geheime belofte) dat hij uiterlijk drie maanden na het einde van de oorlog in Europa Japan zou aanvallen.
Stalin besteedde die tijd o.a. aan wat hij als een grote schoonmaak van subversieve elementen beschouwde: het laten doodhongeren of gewoon vermoorden van duizenden en duizenden krijgsgevangenen van allerlei naties plus de Russen zelf die in krijgsgevangenschap waren geraakt en dus per definitie geen goede patriotten waren. Daar waren ook gevangenen bij die in Duitsland niet door de Rode Armee maar door de Westelijke Geallieerden waren bevrijd: Tolstoi (een nazaat van de schrijver) die zich in Engeland jaren later erover heeft beklaagd dat een Engelse bevelhebber op die manier willens en wetens een groot aantal mensen de dood heeft ingestuurd heeft een schandalig en schandalig hoge boete wegens laster gekregen omdat hij de commandant met name had genoemd maar de zaak niet kon bewijzen.
Toen die 8ste Augustus naderde begon hij voor Truman een fatale datum te worden. De Amerikanen hadden volstrekt luchtoverwicht en bombardeerden heel Japan, de meeste strategische eilanden in de Stille Oceaan waren veroverd en het was duidelijk dat Japan de strijd niet lang zou kunnen uithouden. Maar als die smerige Bolsjewiek zich nu eens voor ééns aan een afspraak hield (en dus niet aan die met Japan) en de 8ste zou aanvallen! Mandsjoerije, heel Corea, de Koerillen, wie weet, stukken van Japan zelf, zouden in Russische handen vallen. Bovendien was het zo goed als ondenkbaar dat de geheime overeenkomst niet ter ore van de Japanse geheime dienst was gekomen.
Men kent het verloop van de geschiedenis: op 6 Augustus 1945 ontplofte de atoombom boven Hiroshima, op 9 Augustus die boven Nagasaki, terwijl volkomen duidelijk was na de eerste bom dat Japan zich zou overgeven en dat de oorlog geen Amerikaans mensenleven meer zou kosten.
Zelden in die tientallen jaren die zijn verlopen heb ik die feiten op een rijtje zien staan.
Vandaar.
Als een afgrijselijk memento van hoe diep de mensheid kan vervallen in barbarij om economisch gewin.
Men kent het vervolg. Stalin bezette als de sodomieter Mandsjoerije en toen kameraad Mau een paar jaar later die grote, rijke provincie terugkreeg werd zijn hoop op een zware industrie voor de Chinese Volksrepubliek de bodem ingeslagen: kameraadski Stalin had alles wat maar losgeschroefd kon worden als oorlogsbuit meegesleept. Zo snijdt het mes aan twee kanten: hij had goede buit en de grote Communistische buur die wel eens te groot zou kunnen worden had jaren achterstand.
De Amerikanen van hun kant bezetten als de sodomieter Corea - althans tot aan de beruchte 38ste breedtegraad want Stalin begon ook daar haast te maken.
Het eind van het liedje is een puur „strategische liefde” tussen China en Rusland, het voorlopige eind was de Coreaanse oorlog, die alweer bij die breedtegraad is geeindigd, en het treurigste einde is misschien een operabele Noord-Coreaanse atoombom.
Vraag: wie is nu eigenlijk de „as van het kwaad” als een soort kernreactie begonnen? En wie tolereert de proliferatie tot in India?
Conclusie: de Verenige Naties moeten streven naar een absolute beheersing van alle kernwapens. Niet-proliferatie is niet voldoende. Er moet een waterdichte, betrouwbare controle komen op alle raketten en kernwapens, ongeacht of ze nu in Amerikaans, Israelisch, Engels, Frans, Russisch, Chinees, Indisch, Iraans of wiens bezit dan ook zijn.