Voor een nieuwe Randstadprovincie en Semi-sneltramwegen zie de pagina Centraal-Holland

Landspolitiek



Verkiezingen 2012.

Eind Augustus, begin September 2012.

Dit keer in plaats van een stemadvies enige aantekeningen over uiteenlopende zaken als de Schillerkraag, de fictie van de 3%, de "accumulatie van kapitaal" en een zekere Vijfde Colonne

Hebben we het gehad over het grote verschil tussen de financien van de gemiddelde Duitser en Nederlander? Ik dacht eigenlijk dat Lubbers het wist, althans ’s ochtends uit de conferentiezaal van Maastricht komend sprak hij de fameuze woorden "Maastricht has learnt me a lesson". Al bij de direct volgende televisieuitzendingen was deze zin eruit gewerkt − alsof Lubbers begrepen had hoe wrak en gevaarlijk de overeengekomen constructie wel was: menig pensioentrekker herinnert zich de ongunstige koers van de Gulden ten opzichte van de Mark bij de stichting van de Euro, maar dat andere grote verschil daarover hebben de ministers van financien niet gepraat en ik vraag me af of Rutte het wel tot zich heeft laten doordringen. Hoewel, de bovenbazen, u weet wel, die van de 1% (of liever één pro-mille, maar daarvoor hebben we geen teken op deze website) hebben er geen last van.
Dat andere verschil is, kort en goed, dat het procentuele eigen woningbezit in Nederland veel, veel groter is dan in Duitsland. De gemiddelde Duitser heeft zijn geld op de bank en is derhalve bang voor inflatie, laten we kortheidshalve zeggen: zo bang als Rutte voor inflatie zegt te zijn. Maar Rutte van de Volkspartij voor enzovoorts, zegt toch de Nederlanders te vertegenwoordigen? Weet dan dat de Nederlanders met hun uitgebreide hypotheekbezit erg gebaat zijn bij een beetje inflatie!

Hebben we het eigenlijk over de grote open kraag gehad, de Schillerkraag, jarenlang het toonbeeld van een socialist? En over de REPUBLIKEINSE staat? Vergeet het maar. De ex-grote Mau-ist, Jan Marijnissen, lange tijd aanvoerder, om niet te zeggen secretaris-generaal van de Socialistische Partij, heeft het republicanisme al een paar verkiezingen geleden opgezegd om de S.P. een ruk naar het bourgois midden te laten maken. Zijn opvolger Emile Roemer denkt er zelfs niet aan met een Schillerkraag naar de Koningin te gaan (als ze van Rutte nog een informateur mag aanwijzen en advies geven).
Omdat ik niet een paragraaf over de PvdA wens te schrijven (naar analogie van "Denk ich an Deutschland in der Nacht / Dann bin ich um den Schlaf gebracht" en vooral om de mentaliteit in de Leidse afdeling) alleen een veelzeggende anecdote over Wouter Bos: die na formatiebesprekingen met Hare Majesteit uit het Paleis Noordeinde schrijdt, treedt, stapt, huppelt tenslotte als-i voor het oog van de camera’s zijn stropdas afrukt... een goede huisvader nemen we aan.

Roemer heeft de aartsblunder begaan voor het oog van de camera van het Financieele Dagblad te verklaren dat het begrotingstekort best wat hoger mag uitvallen dan 3%, de Euro-norm. En hij had nog wel een oranje stropdas om (Oranjedas?).

a)Neem eens aan dat hij het cabinet in elkaar timmert en minister-president wordt, dan vindt hij toch geen minister van financien die bereid is dat te onderschrijven?

b) Hoeveel geld scheelt het, en vooral Roemer, wat zijn dan je prioriteiten bij de besteding?
c) Enige inflatie (zelfs daar is Rutten tegen) levert vermoedelijk meer op.

d) Bovendien is enige inflatie zeer welkom voor de gemiddelde huisbezitter. En Roemer, daar zou je wat aan moeten doen: er is een groot verschil tussen de rentevoet van de Euribor (de rente waarvoor de banken elkaar lenen) en die van wat 99% van de gemiddelde huisbezitter aan hypotheekrente betaalt. De g.h. (gemiddelde huisbezitter) wordt het al moeilijker en moeilijker gemaakt omdat de eisen voor leningen steeds strenger worden. Waar is daar het vrije marktbeginsel, waar blijven hier de liberale principes? De g.h. krijgt de indruk dat de liberale principes opzij worden geschoven als het gaat om de bankiers te beschermen. Men ziet hoe Rutte aan die 1% denkt. Wanneer de kosten van geld voor de (hypotheek)banken en de rentevoet van hypotheken tot een redelijk peil worden teruggebracht, scheelt dat de middenmoot van g.h.’s al gauw honderden miljoenen! Wat een verlichting, Emile Roemer! Wat een injectie voor de economie door meer spenderen! Verlichting, Emile, dan zie je het in!

Mario Monti, als ik wel geteld heb de 54ste minister-president van Italie na de Oorlog, heeft nadrukkelijk, en als een van de eerste vooraanstaande Italianen die het nadrukkelijk verklaart, bij een bezoek van de Turkse premier voor het oog van de camera, hand in hand met Erdogan, gezegd dat Turkije lid van de Europese Unie zou moeten zijn!

Jarenlang, als lid van de Nato sinds 1952, zou Turkije de spits moeten afbijten van een Russische aanval op het Westen. Dat vond iedereen prachtig. Jarenlang heeft Turkije goedkope arbeidskrachten geleverd aan het Westen. Dat vond iedereen prachtig.

Maar toen de EU er was bleek er niet alleen in de overwegend Roomse landen, maar zelfs in het zo liberale Nederland (zelfs Trouw, dat toch niet meer zo man-en-broederlijk is, heeft het oude adagium Liever Turks dan Paaps opgehaald) een onverwacht sterke vreemdelingenhaat, een xenophobie, te bestaan tegen die Moslims van een Turken.

Zoals ieder zich herinnert (en wie het niet meer weet kan het op deze site nalezen) heeft de Sociaal-Liberale Partij zich altijd beijverd voor integratie van Turkije in de Europese gemeenschappen.
Het is een van die punten die niet door de andere partijen zijn overgenomen − dat maakt trouwens weinig verschil want die overgenomen punten waarover de grote partijen zich in hun verkiezingsprogramma’s zo druk maken worden verwaterd of komen maar niet op gang. Een zo hard nodig Constitutioneel Hof zal door de tussentijdse verkiezingen wel weer vier jaar plus maanden formatie moeten wachten.

Mario Monti is niet de eerste de beste, hij heeft zowel een excellente staat van dienst als hoogleraar in de economie als in verschillende Europese instellingen, b.v. als lid van de Europese Commissie van 1994−’99. Wat de "Wikipedia" over hem schrijft roept een glimlach op om het grappige Engels (hieronder wat bij de restjes, het kleingrut) maar het geeft een schat aan informatie over Monti.

Over de ontstellende hypocrisie van het Turkije de les lezen over de moord op de Armeniers terwijl men zelf zoveel boter op het hoofd heeft kom ik toch weer bij de PvdA uit. De blaam van wat er na de Oorlog onder Lieftinck is gebeurd ligt niet geheel bij de PvdA, de andere coalitiepartijen wisten waarschijnlijk wat deze minister van financien deed of hadden het moeten weten, maar een vooraanstaand lid van de SDAP, na de Oorlog de PvdA, Jaap Burger, heeft het demoraliserende voorbereidende werk verricht. Hij is in 1943 per boot ontsnapt en als vereerd Engelandvaarder in Londen aangekomen. Hij had pech, want Wilhelmina vertrok juist naar haar dochter en kleinkinderen in Canada. Hij was dus enige tijd een doorsnee burger en doorsnee vluchteling. Maar Japie wist daar wel raad op. Hij heeft een brochure waaraan hij werkte − al in Nederland in overleg met andere illegalen naar hij beweerde − afgeschreven of herschreven en uitgegeven (anonym, ja waarom eigenlijk?) onder de fraaie titel Perspectief Van Onzen Tijd. Opgedragen aan het NEDERLANDSCHE VOLK door een ENGELANDVAARDER thans belast met een Regeeringsfunctie in Engeland.

Het was van dik hout zaagt men planken, in de trant van: verkiezingen mooi, maar daarna moet het volk zijn bek houden. Het bedenkelijkste van de brochure is een aantal anti-semitische opmerkingen waarvan de kwalijkste wel luidt dat er zo weinig Joden terug zullen komen, dat er bij hen een ongewenste accumulatie van kapitaal plaatsvindt. Volledig rechtsherstel van de overlevenden is dus niet aan te bevelen.
Toen bleek dat de brochure wegens zijn gespierde taal goed viel bij Wilhelmina en zij begon aan te dringen op opneming van Burger in het oorlogscabinet, is Van Blankenstein, toen hoofdredacteur van het Londense Vrij Nederland, naar Gerbrandy gegaan en heeft hem de brochure voorgelezen. "Maar dat is afgrijselijk" was Gerbrandy’s reactie.
Wilhelmina bleef aandringen en Gerbrandy heeft tenslotte Burger als minister zonder portefeuille in het cabinet opgenomen.

Maar het kwaad was geschied en ook bij Piet Lieftinck (minister van financien van 1945−’52) viel de opmerking over de accumulatie van kapitaal goed. Hij wist er wel raad op. Als bijvoorbeeld je ouders of grootouders op dezelfde dag in Auschwitz of Sobibor waren omgekomen dan zette hij rustig een paar weken tussen het omkomen en hief twee keer successiebelasting.

Wanneer nu de PvdA (en de andere van die naoorlogse coalities die mede verantwoordelijk waren voor Lieftinck’s optreden) van de moord op de Armeniers onder een nog tientallen jaren vroegere Turkse regering een moreel punt maakt klinkt dat onwaarachtig. Laat de PvdA eerst schoon schip in eigen huis maken voordat ze Turkije de les leest.

Samenvatting

De morele portée is duidelijk.

De financieele portée is gecompliceerd. Aangezien kameraad Wilders in de grote meerderheid der gemeenten geen eigen afdeling of raadsleden heeft opereren zijn sympathisanten als een Vijfde Colonne in de VVD. Juist nu, na het keerpunt, is het zaak van Rutte om duidelijk partij te kiezen en te laten merken dat een Volkspartij voor Vrijheid en Democratie zich niet laat gijzelen door een beweging welker democratisch gehalte op zijn minst sterk betwijfeld kan worden; aan te kondigen dat hij vrijheid van concurrentie wenst tussen de hypotheekbanken en geen staatsbescherming van hun monopoliepositie; en tenslotte dat hij als leider van een volkspartij niet handelt alleen namens dat ene pro-mille, die happy few, wie het worst zal wezen of de wat minder happy multitude of the majority een ietsje (men voelt mijn cynisme) te veel aan hypotheekrente betaalt.

Hier nog wat kleingrut, zo ongeveer het tegendeel van vruchtbare spin-offs

De Engelstalige versie van de Wikip(a)edia geeft allereerst de nuttige informatie dat de voornaam van Monti in twee lettergrepen wordt uitgesproken. Als "Maar-joo" met de klemtoon op de eerste lettergreep. Dan komt (nog in Augustus 2012, het spijt me voor het vermaak van de lezer dat de bewering juist is gecorrigeerd) de duizelingwekkende verklaring (die ik boven impliciet heb verbeterd) dat hij sinds zijn inhuldiging in November 2011 al weer de 54ste minister-president van Italie is.
De andere twee droevigheden of grollen − het is maar hoe je ziet − staan er nog. Aan het eind: "Monti is married to his wife Elsa" en middenin staat Monti met een doodserieus gezicht te vloeken als een ketter voor Senaat en Kamer: onder de photo staat, heus, "Monti during his swearing".

Zelfs als Lubbers had gezegd "Maastricht has taught me a lesson" blijft het raadsel bestaan wat voor lesson dan eigenlijk wel? Hoe je als regeringsleiders een verdrag met wrakke uitgangspunten er door jaagt? Hoe je een fundamenteel verschil tussen de g.h. in Duitsland en Nederland kunt negeren? Of had ook hij leren inzien hoe dat ene pro-mille van alles wat het laat misgaan steeds weer weet te profiteren?

Maar ook de hand in eigen boezem gestoken! Wij Nederlanders die zo excelleren in onze talenkennis! Helaas geeft de Nederlandse versie van de Wikip(a)edia geen uitspraak van Monti’s voornaam, ondanks het feit dat Nederlanders meestal bij buitenlandse namen op ia of io hardnekkig een lettergreep te veel uitspreken, b.v. Kee-nie-ja inplaats van Ken-ja. Waar toch de Engelse spelling "Kenya" een aanwijzing is.



Wouter Kuyper, Leiden                                              Leiden, 24 Januari MMVII

Brief aan het Partijbestuur van „Democraten ’66”

Geacht Bestuur,

Bij dezen zeg ik na veertig jaar lid geweest te zijn mijn lidmaatschap op.

Ik was lid van het eerste uur af, en vaak heb ik gedacht dat de partij weer terug zou keren tot haar progressieve bevlogenheid van de eerste jaren... Maar de ontwikkelingen van de laatste tijd in het bijzonder geven mij te weinig hoop dat ze haar zig-zagkoers (die funest is voor „het belang van het land” waarmee Brinkhorst zo graag schermt, en die per slot van rekening op regelrecht kiezersbedrog neerkomt) zal laten varen.

Veertig jaar lang is er geijverd voor een gekozen burgemeester zonder dat al die jaren een inhoudelijke vernieuwing van de burgemeestersfunctie is geformuleerd, zodat tenslotte weinig anders dan een fopspeen voor de kiezer overbleef.

Bij talloze formaties hebben we moeten afwachten welke koers het schip van staat ging varen met hulp van D’66 - meestal ging door regeergeilheid het roer niet om in de richting die je wenste.

De aandacht voor milieu en cultuur is miniem geweest in de partij, toen er tenslotte enige honderden millioenen waren bedongen als voorwaarde om aan een Kabinet Balkenende mee te doen (terzijde: nog véél en véél te weinig om het onderwijs over de hele linie, van goed Nederlands en de andere talen die wij in Europa broodnodig hebben tot wiskunde en de technische vakken) zijn die weggemanoeuvreerd naar de „technologische innovatie” - iets wat de industrie zelf dient te bekostigen.

De pogingen tot bestuurlijke vernieuwing hebben geen effect gehad. In tegendeel, op het ogenblik zijn er alom pogingen gaande om in plaats van een democratische Provincie Centraal-Holland een soort „Superquango Randstad” te formeren.

Het terugbrengen van het aantal Statenleden van de Provincies twee jaar geleden, wat bij de verkiezingen in Maart resulteert in 55 Statenleden voor Zuid-Holland in plaats van 83, is nog maar een begin van deze typische achterkamertjesmentaliteit die de grote industrie vrij spel van ongecontroleerde pressie zal geven.

Het ongebreidelde pragmatisme breekt de partij steeds meer op - zodat ik de voorkeur geef aan een partij die zowel principieel steviger in haar schoenen staat als die leeft met het inzicht dat de mens tot meer dan een eenzijdige technocraat moet worden opgevoed. De liberalen van Thorbecke konden een mooi staatkundig spel spelen omdat er toch een census-kiesrecht was en iedereen die mee mocht doen goed onderwijs had genoten. Maar het gros van de bevolking maakte door hard werk dit spel mogelijk. Toen de democratie voor iedereen werd opengesteld hebben de liberalen helaas steeds meer uit het oog verloren dat het democratische spel alleen maar mogelijk is bij goed onderwijs over de hele linie - wetenschap zowel als humaniora.

Willen ons nationaal gevoel en zelfs onze laatste staatkundige onafhankelijkheid niet verloren gaan dan zal de staat een leidersrol moeten vervullen met het verschaffen van goed onderwijs zodat de Nederlanders niet de speelbal worden van de waan van de dag en de politieke partijen zich niet meer durven te uiten over de aller-belangrijkste onderwerpen als de inrichting en de omvang van de Europese Unie en het Europese Parlement.

Nietsdoen betekent een snel afkalven van de kleine invloed die we internationaal nog hadden - de politieke partijen dienen hier het voortouw te nemen, angst voor extremistische, demagogische bewegingen leidt alleen maar tot versterking van dergelijke bewegingen.

Met vriendelijke groet,

W.Kuyper.



Curriculum Vitae Kuyper

Wouter Kuyper, de oprichter van de Sociaal-Liberale Partij, de partij die zo veel cultuur – zo belangrijk voor onze identiteit – in haar programma opneemt, is van huis uit architectuurhistoricus. Hieronder een kort curriculum vitae.

Wouter Kuyper (1934, sinds 1940 in Oegstgeest, later in Leiden wonend, waar hij het gymnasium heeft afgelopen) heeft bouwkunde gestudeerd in Delft en kunstgeschiedenis te Leiden. Hij heeft bij Monumentenzorg gewerkt, zijn laatste publicatie is Het Monumetale Hart van Holland (2003), dat handelt over de architectuurgeschiedenis van de Renaissance in Leiden en verder een uitgebreide geillustreerde monumentenbeschrijving geeft van de gehele gemeente Alphen aan den Rijn. Toen hij nog enkele bladzijden over had heeft hij ernstig gewaarschuwd<<<<<<<<één u>>>> tegen sneltrams in steden met als afschrikwekkend voorbeeld een plaatje van zo een tram in een bepaalde Duitse stad waar ze zowat de hele Evangelische kerk aan het gezicht onttrekt.

   Wouter Kuyper is veertig jaar lid geweest van D’66, c.q. D66, drie jaar als raadslid in Leiden, maar hij kan zich in die partij niet meer vinden – zie zijn opzegbrief hierboven. Hij vindt dat D66 veel te weinig compassie heeft met de kwetsbare groepen in de maatschappij en ook dat ze weinig scrupuleus haar principes veil heeft – vooral die van bestuurlijke vernieuwing – om maar in de regering te kunnen blijven zitten, en dat in regeringen die ver naar rechts zijn opgeschoven, zonder positieve ideeën over een nieuwe inrichting van de maatschappij, noch bestuurlijk, noch maatschappelijk. Ook vindt hij dat D66 veel te weinig doet voor milieu en cultuur, bij zaken als Monumentenzorg, Musea en Omroep zelfs met rampzalige resultaten.

Curriculum Vitae Held

Hans Held werd in 1954 in Oegstgeest geboren.

Na lagere school (Hofdijckschool) en middelbare school (Rijnlands Lyceum, HBS-B) studeerde hij enige jaren Geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Leiden.

In 1985 maakte hij de keuze voor het ICT-vak en tot 1996 beoefende hij diverse ICT functies in de sector banken en verzekeringen. Sindsdien heeft hij een ZZP-bedrijfje, ook in de ICT sfeer.


3 December 2006 - Een inspirerend, aan de toekomst werkend kabinet is mogelijk

Het ongelooflijke is gebeurd, niet alleen is een inspirerend, aan de toekomst werkend kabinet mogelijk, maar dat kabinet kan van centrum-linkse, ja zelfs centrum-links-linkse signatuur zijn. Dat komt omdat de kiezers massaal het advies strategisch te stemmen op Jan Marijnissen hebben opgevolgd. Deze reactie van de kiezers stelt ons nu ook voor de plicht een model te geven voor een kabinet dat èn op een werkbare meerderheid in de Kamer stoelt als misschien al iets van ons programma zal uitvoeren. Bovendien betekent de combinatie die ons voor ogen zweeft na vier jaar - gesteld dat ze het goed doen en het zo lang uithouden - dat alle drie de deelnemende partijen na die periode stemmenwinst zullen boeken. Men begrijpt de verleidelijkheid van die optie: eindelijk eens, vermoedelijk wel voor goed, regeren op basis van partijpolitiek en niet op de slingerende, glibberige basis van confessie. Een stevig fundament in plaats van een fundamentalistisch moeras.
Bos, Marijnissen en Rutte zijn tesamen goed voor 80 kamerzetels. Als we Rita Verdonk niet meerekenen altijd nog een comfortabele meerderheid van 79. Het gaat ons aan het hart dat we niet kunnen adviseren Groen Links in de coalitie op te nemen, maar, zoals gezegd, het is ons niet duidelijk wat de groenigheid en de linksigheid precies betekenen wanneer het er op aan komt: met 7 kamerzetels meedoen aan een coalitie bergt grote gevaren in zich wanneer men niet stevig in zijn schoenen staat en precies weet wat men wil. Het failliet van D’66 is afschrikwekkend.

Wij hopen dat alle drie zich het motto van de SLP zullen aantrekken: socialisme met een cultureel gezicht, liberalisme met een sociaal gezicht!

Wij hebben er een zwaar hoofd in. Als voorbeeld geven wij de nieuwe indeling met de provincie Centraal-Holland en het openbare vervoer dat daar zal plaatsvinden (op de betreffende pagina weldra meer). Bij geen der partijen beproeven wij het benul dat deze zaak van zo cardinaal belang is dat er methoden ontwikkeld moeten worden om de zaak niet aan de technocraten over te laten, maar om zaken als culturele winst of verlies en schade aan het milieu te quantificeren.
Wij wijzen op de tegenstelling tussen de propaganda van de NS van de „oude lijn” als touristische trekpleister en de kapitaalsvernietiging (van het practisch nieuwe viaduct) en de dehumanisering van touristen en dagelijkse reizigers door ze
als maden onder de grond te vervoeren, gevoegd bij de kapitaalsverspilling om een vierbaanstunnel langs Delft aan te leggen nu de TGV zijn eigen spoor krijgt en voor twee van die sporen een nuttiger tracé valt te bedenken.
De Kamer schijnt het ook normaal te vinden een gigantische Vinexwijk aan te leggen - en dat niet langs de rand van de diepste polder van Nederland, langs bestaande autowegen en spoorwegen die zo nodig verdubbeld kunnen worden, neen, maar midden in die diepste polder van Nederland, midden in wat de Kamer luttele jaren geleden nog als het Groene Hart van Holland beschouwde!
En volstrekt normaal dat die Vinexwijk (een soort Hollands New-Orleans) geen snelle, vrijliggende spoorbaan krijgt, maar een eindeloze, eindeloos kronkelende tram- of metrolijn die aan de ene kant op de al uiterst trage (ja, allemaal gelijkvloerse overgangen en zo) Rotterdamse metro naar Zevenkamp moet worden aangesloten en aan de andere kant bij Waddinxveen op de Rijn-Gouwelijn, zodat men daar langzaam aan, dan breekt de tramlijn niet, tenslotte bij Gouda terechtkomt. Tegenwoordig heeft elk gezin op zijn minst één auto, zeker wanneer men in de rimboe woont, en hoe al die auto’s naar de grote steden moeten komen is ook nogal raadselachtig.

Maar de Kamer is nu voor een groot gedeelte vernieuwd en misschien hebben enige leden het lef om op toegelaten, maar kwade zaken terug te komen. Zulks natuurlijk ook in verband met de nieuwe Provincie en haar te wensen bestuurlijke vermogens, transparantie en verantwoorde, democratische besluitvorming.

Principieele oppositie zal zeker Groen Links sterken en er bij de volgende verkiezingen beter voor doen staan. Zeker vier partijen winnen en zullen winnen bij onze voorstellen en het CDA zal zich levensgroot de vraag moeten gaan stellen of confessionele partijvorming wel in het belang van het land is en of zijn constitutionerende elementen niet altijd centrifugaal zullen blijven opereren.

Indien er genoeg sympathisanten zijn met ons voorstel zullen wij graag exact uit de doeken doen hoe en ten koste van wie vier partijen ermee in zetelaantal op vooruit kunnen gaan - de grote lijn lijkt ons nu al duidelijk.


20 November 2006 - Strategisch advies om een wat inspirerender, minder zakelijk kabinet te krijgen dan Balkenende-Verdonk of Balkenende-Bos

Als een negatief, slechts strategisch advies is dit advies geheel gebaseerd op krachtsverhoudingen en mogelijkheden. Wel, de mogelijkheid dat PvdA en/of Groen Links ver naar rechts opschuiven wanneer ze in een kabinet komen is alleen maar tegen te gaan door op kameraad Marijnissen te stemmen. Niet dat die niet naar rechts is opgeschoven de laatste maanden... Wie wat over de echte, onversneden, Mauistische Marijnissen van voorheen wil weten, die leze het huiveringwekkende artikel (met goede research) in de Haagse Post-de Tijd van 7 Maart van dit jaar. De kadaverdiscipline is weerzinwekkend, maar misschien neemt die ook nog eens af nu Marijnissen al zo veel republikeins en ander gedachtengoed dat je vroeger socialistisch zou noemen in een handomdraai heeft verlaten. Zo lijkt hij het enige redelijke alternatief voor (of buffer tegen) een centrum-rechts doormodderkabinet.

Kunnen we door de bomen het Bos nog zien?

Het allerbedroevendste wat we afgelopen dagen hebben gezien is Wouter Bos in de rol van underdog. Hij is zielig (en daarom zouden we op hem moeten stemmen) want de anderen zijn zo onaardig. Kom, Wouter! - doe je nu aan politiek of ben je nog op de crèche. Kindergarten is misschien een mooi beeldend woord en ook mooi in verband met het volgende Duitse woord dat ons te binnen schiet gezien Wouter’s achternaam, de naam voor de boomkwekerij: Baumschule.
Terug naar de Baumschule om een man te worden en geen kruiperige underdog. Een man van een man, een man, een woord, een woord. Want wat is dat nu. Als Bos nu meteen had gezegd „hoe jullie kiezers ook stemmen, we leven in een land van coalities en we houden alle opties open” - dan hadden we geweten wat we aan hem hadden. Niets, maar openhartig niets.
Nu lonkt hij eerst naar rechts en dan weer naar links wanneer hij bang is dat Marijnissen anders als redelijk alternatief te veel zetels zal krijgen. Kortom, hij maakt alle andere partijen duidelijk dat hij voor erg weinig tegemoetkomingen dolgraag op het pluche wil zitten.
En nu weer de underdog uithangen. Minder dan niets! Wat moet een underdog in de politieke arena als hij voor grote upperdog IJzeren Rita wordt geworpen? Want daar heeft ze wel iets van, vooral wanneer ze dat ruime slobbertruitje aanheeft lijkt ze wel de boze grote hond die al op tientallen en tientallen meters in de gaten heeft dat het kleine underdogje bang voor haar is.
Ik ben nog steeds verbaasd erover dat ze vandaag (20 November 2006) nog minister is maanden na haar afgrijselijke behandeling van haar „grote vriendin” Ajaan. Dat had ik nu eigenlijk een zaak van een plebisciet gevonden. Geen groot plebisciet, maar een mini-referendumpje. Of mini? Hoeveel Nederlanders hadden eigenlijk voorkeurstemmen gegeven aan Ajaan Hirsi Ali? Zouden we die niet moeten vragen of ze er enig bezwaar tegen hadden dat Ajaan kamerlid bleef ondanks het feit dat haar naam iets anders was geweest dan eerst gedacht? Ze hadden toch op de persoon gestemd van wier ideeen ze volkomen op de hoogte waren?
Heeft iemand er eigenlijk ooit bezwaar tegen gemaakt dat Abraham Kuyper, de grote man van de ARP, altijd liet voorkomen alsof zijn achternaam Kuyper was? Terwijl hij bij de burgerlijke stand als Kuijper stond genoteerd? Kiezersbedrog? Ach wat, flauwekul. Zelfs alle biografen schrijven „Kuyper”.
Kort en goed. We weten niet tegen welke hoge boom underdog Bos straks op staat te likken. Hoge boom Verdonk? Hoge boom Zalm? Hoge boom Balkenende? Is dat een man een man, een woord een woord? Vandaar het opschrift bij deze droeve overpeinzing - kunnen we door al die bomen Wouter Bos nog wel zien. We weten zelfs niet of we nu op de roje partijman met open kraag stemmen of de stemmige parlementarier die als hij straks advies aan Hare Majesteit gaat uitbrengen opeens een das aantrekt om duidelijk te maken dat-i toch wel heel erg graag bij het establishment behoort...
Een stropdas nog wel. De echte socialen (die van het spotliedje: weg met de socialen, leve de Wilhelmien! - misschien kennen sommige oudere lezers het nog) hadden Schillerkragen en zelfs Albarda, een keurige socialist, een van de eerste twee socialisten in een Nederlandse regering (De Geer, ook al zo een „Gaat u maar gerust slapen” minister-president als Balkenende, wiens kabinet we daarom beter dan „Colijn VIII” wel „De Geer III” mogen noemen) - goed deze keurige socialist ging bij Wilhelmina op audientie met een vlinderdas, dat heeft nog iets artistieks, iets bevlogens, en bovendien deed hij zich aan de kiezers ook zo voor. Hij had gewoon altijd een vlinderdasje aan. Een man een man, een woord een woord.

De volgende candidaat is Groen Links. Tot onze spijt kunnen wij ook bij Groen Links alleen maar tot een negatief stemadvies komen - een strikt strategisch advies omdat een mens nu eenmaal beter kan stemmen dan niet of blanco. Hier treft nog sterker het bezwaar van onduidelijkheid en niet voldoende interesse in cultuur en goed onderwijs van de andere partijen omdat Groen Links zwakker is dan de PvdA en de SP en dus voor nog verder gaande compromissen in een rechtse coalitie getrokken zou kunnen worden. En bovendien, waar staan nu Groen en Links precies voor? Hoort het culturele erfgoed van ons gebouwde milieu wel bij „milieu” dat bij hen onder „groen” valt? De Rijn-Gouwelijn b.v. waarvan het tracé een ernstige aantasting is zowel van de historische binnenstad van Leiden als een ongelovelijke aanslag op het Groene Hart van Holland - een tracé waaraan de zittende Tweede Kamer financieel wil bijdragen. Een ongelovelijke aanslag op het Groene Hart omdat om het tracé rendabel te maken er in het Groene Hart zo een 15.000 à 20.000 extra woningen gebouwd moeten worden (plus alle wegen, extra auto’s, enz). En „links” is zeker bij de gegeven krachtsverhoudingen vrij raadselachtig.

17 November 2006 - Is er nog hoop op iets anders dan een zakenkabinet?

Op 5 October hebben we geschreven over de weinig verwachtingen wekkende reacties van de drie „grote” linkse partijen onder de Grote Leiders Halsema, Bos & Marijnissen. De verkiezingsprogramma’s zijn helaas steeds populistischer geworden en volslagen nietszeggend over de zaken die onze kinderen en kleinkinderen betreffen als die nog in een wereld zonder terrorisme, ander geweld, opwarming van het milieu, om zich heen grijpen van ziekten die inmiddels tegen alle medicijnen zullen zijn gehard (zoals TBC), verdere inkomensongelijkheid, enz. zouden willen leven - om maar niet eens te spreken over het culturele, het landschappelijke en het gebouwde milieu van ons land waar verloedering overal om zich heen grijpt. Een wereld waar instellingen als Europese Unie, Nato, Verenigde Naties behoorlijk functioneren en de etterende wonden in het Midden Oosten zijn genezen.

Wanneer hier geen ferme communis opinio over zaken als het Europese Parlement en de Europese Unie wordt bereikt verliest Nederlands zijn laatste gezag in deze organen en kan het zelfs geen kleine verbeteringen meer bereiken. Daarvoor is interne discussie nodig. Men zou denken dat de PvdA die zou aanzwengelen na het voorstel voor een referendum. Niets is minder waar. Men zou denken dat Balkenende zijn verantwoordelijkheid als Minister-President zou begrijpen, zeker toen het mis dreigde te gaan (ik bedoel nu even met „mis”: contrair aan wat de grote partijen officieel voor ogen stond, of dat nu wel doordacht was of niet), en wel allermeest toen het mis was gegaan. Niets hoor, anderhalf jaar na het débacle van het referendum heeft hij nog niets aangezwengeld. Noch de Europese discussie, noch de vraag of een referendum in lopende lange-termijnzaken niet in strijd is met de democratische opvatting dat de volksvertegenwoordigers ons werkelijk vertegenwoordigen.

Niets ervan. De gehele tendentie bij CDA en VVD is naar minder democratie, liefst een zakenkabinet en nog maar twee partijen in de Kamer.

Niets ervan. De gehele tendentie bij de PvdA is naar minder democratie, liefst een zakenkabinet en nog maar twee partijen in de Kamer.

Niets ervan. De gehele tendentie is... zo kunnen we doorgaan. De VVD heeft het voorstel van de Sociaal-Liberale Partij om het aantal Kamerzetels van 150 tot 100 te reduceren overgenomen, maar helaas zonder de ondemocratische moeilijkheden uit de weg te willen ruimen die sinds enkele jaren nieuwe partijen in de weg staan wanneer ze aan de verkiezingen willen deelnemen.

Uit ons artikel over Brinkman („de Alexandriade”) op de pagina Stichting Arent van ’s-Gravesande van deze Web-site halen we het volgende aan: „De Volkskrant heeft dit jaar gemeld dat de voormalige minister Elco Brinkman (nog steeds of thans) de machtigste man van Nederland is. Van verschillende zijden wordt dat betwist en (...) wij geloven zeker dat Elco thuishoort in deze galerij al was het maar om zijn naam en zijn vermogen om af te breken.” (...) „Brinkman die met zijn betonconnecties zeker een van de machtigsten van het land is. Op een ongelukkige dag is deze figuur minister van WVC geworden. WVC stond voor „Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur” en zo is deze minister verantwoordelijk voor de tweede monumentenwet van 1988 - de eerste dateerde van 1961.(...) Een van zijn afbrekende daden waarom hij herinnerd wordt is zijn besluit, in 1984, om tegen het advies van de Jury in, de P.C. Hooftprijs niet aan Brandt Corstius toe te kennen.” Hierna volgt een verhaal over zijn cultuurbarbarij. Alleen in beton en in de betoncongsi geïnteresseerd. Op betonrot komen we wel terug. Maar in verband met de verkiezingen over de nieuwe groezeligheid die we met Elco Brinkman in de politiek in optima forma tegenkomen.
Nauwelijks was het kabinet Balkenende gevallen of de grote Brinkman deed weer van zich horen. Er moest een zakenkabinet komen. Nu is dat wel het zotste wat we in jaren hebben gehoord. Leve de Nieuwe Groezeligheid, och arme de democratie.
Een zakenkabinet is een kabinet dat de lopende zaken afhandelt. Wel, wat heeft Balkenende de laatste jaren anders gedaan dan dat? Waar is zijn inspirerend leiderschap? Zijn profetische blik? Zijn werken aan de maatschappij van morgen? Die voor onze kinderen en kleinkinderen?
Niets van dat alles. Het kabinet wist niet beter te doen dan beton-Brinkman een voorstel voor één alomvattend Ministerie van Veiligheid te laten maken. Een super-ministerie te maken door samenvoeging van Binnenlandse Zaken en Justitie! Leve de balance of power! Leve de transparantie van het bestuur! Leve de democratische controle van de veiligheidsdiensten! Zo zie je waar een zakenkabinet toe leidt.
Stem dus niet op de thans zittende regeringspartijen.
Maar ook niet op diegenen die met ze mee hebben gewerkt of die voor een zeteltje in het kabinet wel met ze mee zouden willen gaan zoals Rouvoet.
Wat die partijen voor het binnenland hebben betekend zal ieder (wel)denkend mens inmiddels duidelijk zijn, maar ik krijg steeds meer de indruk dat de Europese complicaties (die direct hun weerslag hebben op Nederland) aan het publiek voorbijgaan. Geen wonder. De VVD heeft er geen belang bij erop te wijzen dat ze haar medewerking aan een industriële en handelsunie koopt met acceptatie van een CDA/CDU-meerderheid in Europa, het CDA vindt dat het geen belang heeft op de groeiende kloof tussen arm en rijk te attenderen wanneer het die meerderheid maar krijgt.
Wel, Balkenende, zwijgend op om van Europa een protectionistisch Christelijk-Historisch handelsblok te maken met afzien van de repercussies die dat in de nabije toekomst zal hebben.

Over een paar dagen hopen wij een positief in plaats van een negatief stemadvies te kunnen geven. Op het ogenblik distantiëren de oppositiepartijen zich nog te weinig van de idee van zakenkabinetten, samenvoeging van ministeries en behelzen hun programma’s alle korte baan-politiek.


5 October 2006, een retrospectief? Smal vaderlands onderonsje na de gemeenteraadsverkiezingen

Daar zaten ze dan om de tafel! Ik bedoel Van Aartsen, Femke Halsema, Wouter Bos en Jan Marijnissen, die avond van de Gemeenteraadsverkiezingen. Om de tafel bij de Televisie en meestal zichtbaar in gemelde orde, alleen van rechts naar links ziende, zodat Van Aartsen beleefd aan Femke’s linkerhand zat, Femke links van Bos en die weer links van Marijnissen, zodat Marijnissen voortdurend de belangrijkste was en Van Aartsen de onbelangrijkste. Om te zien, maar die rol werd hem ook toebedeeld: hij mocht dan zo nu en dan opmerken dat het geen landelijke maar plaatselijke verkiezingen waren geweest, maar de anderen deden net of dat niet zo was en lieten hem nauwelijks aan het woord komen. De volgende dag had hij zijn conclusies getrokken. Jammer, een van de laatste Kamerleden die nog beschaafd Nederlands spreekt.
Maar Halsema, Bos en Marijnissen zelfvoldaan! Zo zelfvoldaan dat je voortdurend aan het Engelse smug moest denken, waarvoor het woordenboek behalve zelfvoldaan ook nog zelfbehaaglijk, „braaf” en bekrompen fatsoenlijk geeft.
Femke Halsema verklaarde dat ze voldaan was dat bij deze verkiezingen de quaestie van de allochthonen geen rol had gespeeld. Braaf zo Femke! Steek het gracieuse kopje en het slanke halsje maar in het zand terwijl IJzeren Rita het vuile werk opknapt! (Onnodig haast te vermelden dat IJzeren Rita de nacht van Lousewies zou overleven). Hoe staat het met de 26.000? Hoe staat het met de Moslim-ghetto’s die om zich heen grijpen? Met de vervreemding van de Moslim-jeugd door het gebrek aan perspectieven die het liberale Holland te bieden heeft? Hoe barmhartig is ueberhaupt ons toelatingsbeleid?
Wouter Bos was zo gegrepen door Femke’s betoog (heeft die jongen geen verstand?) dat hij de volgende dag al een blunder sloeg over het peil van de Mohammedanen in de Nederlandse politiek - of heeft hij geen hart en wou de sluwe politicus peilen hoe ver hij naar rechts zou kunnen opschuiven?
Jan Marijnissen was al zo de gevangene van z’n eigen verkiezingssucces dat hij automatisch meeschoof met Bos en zo in het veilige midden belandde. Goed gezien Jan! Als je eigenlijk republikein bent maar je bent een grote volkspartij aan het worden dan moet je wat van je principes overboord zetten!
Nou ja, wat Bos betreft: laat hem het betoog van de Sociaal-Liberale Partij lezen: voor een geclausuleerd stemrecht, ook voor de Gemeenteraadsverkiezingen. Dat staatsexamen moet beslist het begrijpen en spreken van goed Nederlands omvatten (voordat de newspeak van de PvdA alom om zich heen grijpt en dan weer door een new-newspeak vervangen wordt als een verheffend bijverschijnsel van het voortdurende generatieconflict dat die partij teistert). Gezien die vereisten (Hirsi Ajaan heeft er net nog wat opgesomd) - en die beslist met het kunnen lezen van plattegronden, doorsneden, bedrieglijke perspectieftekeningen en kaarten moeten worden aangevuld - heeft trouwens de SLP op haar laatste congres besloten de leeftijdsgrens weer op 18 te brengen - nog steeds de leeftijd dat men in het leger mag.
Wat betreft Marijnissen: hij heeft zo een ruk naar rechts gemaakt (het fluweel wenkt!) dat hij zeker de belangrijkste was en we hem nauwelijks nog met de voornaam durven aanspreken. Goed zo Jan! pardon, Marijnissen! En nu maar ruzie maken met de anderen of het pensioen 500 Euro of 499½ Euro of 500½ Euro moet zijn.
Alsof er niets belangrijkers is. Men begrijpt dat ik daarna geen televisie meer heb gekeken. En me daardoor zowel geestelijk als lichamelijk veel beter voel. Kan ik iedereen aanraden, vooral in Leiden, gezien de enorme hoeveelheid pulp die de Casema (streekverband, dus met CDA-meerderheid) door de kabel gooit.
Maar om nog even bij de Gemeenteraden te blijven: niet alleen een geclausuleerd passief kiesrecht is nodig, maar al even hard het voorkomen van een nieuwe, rabiaat hardnekkige ambtenarenkaste: die der Wethouders. Natuurlijk hebben we al het staatsexamen ook voor hen voorgesteld, maar dat is duidelijk niet genoeg. Zeker voor gevoelige portefeuilles als stadsontwikkeling, bouwzaken, monumentenzorg, etc. moet op z’n minst de eis van in de gemeente wonen worden gesteld. Maar gezien het feit dat wethouders zich altijd achter elkaar verstoppen moet dat ook worden gevraagd van de andere wethouders. Als ze een collegiaal bestuur willen, dan gelijke monniken, gelijke kappen.
Zoiets lijkt wel geheel gemeentepolitiek maar het wordt op landelijk niveau geregeld.
Op landelijk niveau worden de huizenprijzen hooggehouden door de hypotheekrenteaftrek: welke grote partij durft hem af te schaffen?
Op landelijk niveau wordt ons dagelijks bestaan beinvloed door de Europese Unie (nog steeds grotendeels de Commissie en veel minder door het Europese Parlement) zodat we onder ogen dienen te zien dat daarin een Christen-Democratische meerderheid dreigt te komen met fundamentalistische trekjes. Er moeten meer mechanismen worden ingebouwd - desnoods sancties als het eruit mieteren - van landen die naar fundamentalistisch-rechts of fundamentalistisch-links dreigen af te glijden, laat ons alleen maar Polen noemen. Maar ook het opnemen zonder voldoende garanties van Roemenie en Bulgarije is erg kortzichtig. Accoord dat men waarborgen tegen Islamitisch-fundamentalisme van Turkije wil hebben en een democratie daar die de vrijheid van het woord garandeert - b.v. om over de genocide, vroeg in de 20ste eeuw in Armenie te praten - maar verontschuldigingen vragen van een bewind van bijna honderd jaar later, na amputeren van grote delen van het Turkse rijk en een complete revolutie, is nogal hypocriet.
Het is hoogst noodzakelijk dat men alle pro’s en contra’s van opneming rustig bespreekt. Om een paar factoren te noemen: het land is in menig opzicht voorbeeldig voor de jonge en oude Moslim-staten in het Midden-Oosten: scheiding van staat en godsdienst (die was er ook in Iraq, maar door twee keer Amerikaans ingrijpen is daar niet veel van over, de Libanon dreigt nu ook de verkeerde kant op te gaan). Verder is het de enige staat in het Midden-Oosten die zowel met het Westen (inclusief Israel) als met de Mohammedaanse staten redelijke betrekkingen onderhoudt en dus als vanzelf een brugfunctie vervult die ook voor ons hard nodig is.
Ook heeft Turkije al tientallen jaren lang „de spits afgebeten” als lid van de NATO - de belangrijkheid daarvan zit thans in het feit dat Turkije niet alleen een belangrijke rol in de NATO kan en wil vervullen, maar dat Turkije’s lidmaatschap door Rusland volkomen is aanvaard.
Geo-politiek dus van het allergrootste belang, economisch zo groot dat een Europese Unie die goed functioneert met Turkije serieus zal worden genomen door de V.S.
We hebben bovendien het levensgrote gevaar dat door het onnadenkend binnenhalen van Polen een fundamentalistische Unie zal ontstaan. Wanneer Donner denkt over het toelaten van de Sjari’a hier dan zien we (met de moeilijkheden van de abortus in Polen) al duidelijk tendenties in die richting.
Om de van oorsprong Islamitische vrouwen te beschermen denkt de SLP aan het opnemen van gedeeltes van het Nederlandse recht, b.v. het erfrecht, in het schoolcurriculum. Er schijnt nu een nauwelijks gecontroleerde ongrondwettelijke practijk van onterving van meisjes te worden getolereerd die absoluut niet toelaatbaar is.
Waar we Bos en Marijnissen ook eens luid over zouden willen horen is onze pseudo-vredelievende, maar in werkelijkheid volledig militaire aanwezigheid in Afghanistan, een aanwezigheid die niet ondersteund wordt door een nieuwe definitie van de uitgangspunten, het lidmaatschap en de omvang van de werkzaamheden van de NATO. Het is al niet bijster intelligent om in de NATO kleine landen van de voormalige Sofjet-Unie op te nemen: we hebben weinig aan ze en het geeft onnodige frictie met Rusland (soortgelijke overwegingen gelden voor de ondoordachte idee om de Oekraine lid te maken van de EU of zelfs van de NATO - die staat is weliswaar veel groter maar a) alles behalve stabiel (ons probleem, maar Rusland zou graag stoken), b) nog niet volledig democratisch, c) ligt hij veel dichter bij, om zo te zeggen haast „in” Rusland, zodat Rusland juist door deze ligging, zijn grootte en economische bindingen op z’n minst „zenuwachtig” zal worden van onze pogingen die het alleen maar als imperialistisch kan ervaren).
Het eind van het interview in de/het NRC/Handelsblad met Ajaan is wat kort door de bocht, laten we hopen dat een zaak als hier opgebouwde rechten in haar boek wat uitgebreider en vooral wat genuanceerder aan bod komt, maar het is toch wel opvallend dat het nog steeds Ajaan Hirsi Ali is (of nu op z’n Engels gespeld Ayaan) die de met oogkleppen op rondlopende vaderlandse politici tot het debat moet aanzetten!


3 October 2006

Wat een land, wat een land! Men begrijpt dat wij het nog steeds over Ajaan Hirsi Ali hebben - maar nu met enige extra’s van na onze terugkeer uit Londen begin Juli. ALEXANDER pechtold blijkt de regie van de nacht van Lousewies van der Laan stevig in de hand te hebben gehad. Volgens zijn eigen zeggen. En maar sms-berichtjes spieken! Ik begin het doodeng te vinden. Iets van big baby is watching you. Hij is er natuurlijk achtergekomen dat ik al mijn geld voor een verkiezingscampagne in aandelen Euronext heb gestoken in de hoop dat ze overgenomen worden door de NYSE. Het leek een redelijke speculatie voor Mei 2007, maar niet voor November 2006...
En alle zittende partijen inclusief die groene? linkse? rechtse? neo-sociale? partij van pechtold - die subsidies krijgen voor hun werk - hebben het nieuwe partijen extra moeilijk gemaakt in de Kamer en de andere vertegenwoordigende lichamen te komen. Dat was zogezegd tegen de rechtse populistische partijen gericht. Maar het treft alle bonafide partijen. Even een rekensom: om in alle 19 kieskringen mee te doen is allereerst een candidatenlijst nodig en moet voor de Kamer een hoge borgsom worden gestort. Vervolgens moet die lijst met candidaten per kieskring door 30 in zo een kieskring geregistreerde kiezers worden ondersteund. Dat kan niet alleen schriftelijk, zoals je bijvoorbeeld zaken kunt doen of in effecten handelen of god mag weten wat voor rechtshandeling verrichten, neen, het is als een soort verplichte opkomst voor de rechtbank: alle dertig-per-kieskring moeten zich in persoon op een bepaalde dag, liefst tussen 12 en 3 uur aanmelden met die ondertekende lijst.
Stel je voor dat je aan iedereen die zich van zijn werk moet lossscheuren (want je wilt je ondersteuners toch niet van straat ophalen of uit het café oppikken) een vacatiegeld van 100 € wilt geven, hoeveel ben je dan kwijt? Juist, negentien maal dertig maal honderd euro is 57.000 € ! Precies zeven-en-vijftigduizend euro, ongeveer vijf maal dat borgsombedrag...
En dan maar hopen dat het geven van een vacatiegeld niet als het omkopen van kiezers wordt aangemerkt. Een zeker televisiestation meent dat 100.000 € voldoende moet zijn voor de verkiezingscampagne, maar uit deze berekening menen we te moeten opmaken dat het wel 1,6 keer zo veel zal moeten zijn. Op zijn minst.
Blijkens een interview in de/het NRC/Handelsblad van 30 September & 1 October jongstleden denkt Ajaan Hirsi Ali dat alle of althans 149 van de 150 Kamerleden er goed aan zouden doen een Staatsexamen in economie, staatkunde, massacommunicatie, politieke theorieen en bestuurskunde (haar volgorde) af te leggen. Wij hebben in deze colommen al gepleit voor een passief kiesrecht geclausuleerd door een examen in de geschiedenis (niet alleen politiek maar ook maatschappelijk en cultureel), Nederlands en wiskunde, en aanvullend bestuurskunde voor burgemeesters. Wanneer Ajaan Hirsi Ali tegen de tijd dat ze merkt dat haar Washington D.C.’se denktank haar toch niet zo veel vrijheid van ideeen geeft als ze wel zou willen en ze wat genuanceerder in haar oordeel is - ze maakt in dit interview al onderscheid tussen de Islam als ideeenstelsel (maar nog steeds een monolithisch systeem bij haar) en de Moslims als volgelingen (dat er ook critische Moslims zijn komt nog wel) - wanneer ze dan zoveel van de geschiedenis bijleert dat ze weet dat Holland al eeuwen en eeuwen lang een Regentenstaat - Regentengraafschap in Bourgondisch verband, respectievelijk Regentenrepubliek met of zonder Stadhouder, Bataafse Regentenrepubliek, Regentenkoninkrijk, een stukje Regenten in het Franse Keizerrijk, Regentensouvereinvorstendom en Regentenkoninkrijk - is geweest met typische regentenachterkamertjespolitiek - wanneer ze dus cultuur inclusief geschiedenis plus de punten die de SLP al heeft opgesomd in haar eisenpakket wil opnemen - dan zou de SLP kunnen overwegen haar een verkiesbare plaats op de lijst te gunnen. Tegen de tijd dat Balkenende-Bos IV of Balkenende-Bos V of Balkenende-Bos VI (komt overeen met Balkenende VII of Balkenende VIII of IX, respectievelijk Colijn XII, XIII en XIV) de boel helemaal in het moeras heeft gestuurd door de noodzakelijke keuzes uit de weg te gaan en tegen de tijd dat zij (Ajaan) in de gaten heeft dat „gewetenloos” - wat ze voor de HH. en Dames volksvertegenwoordigers gebruikt - een wat sterk woord is voor „dom” of, iets sterker allicht, „de verantwoordelijkheid uit de weg gaand ”, en het in het verleden en in andere landen meestal niet veel beter is geweest, en dat bovendien het American Enterprise Institute for Public Policy Research wel het machtigste achterkamertjesinstituut ter wereld is - zodat we er in Nederland hard tegenaan moeten, als luizen in de pels om de gevaarlijke aderverkalking tegen te gaan - en wanneer de Regentenhobbel van ruim anderhalf millioen euro is genomen, dan, well, it’s up to you, Ayaan.


1 October 2006. In verband met een interview heeft Cees Mentink een beschouwing aan de Sociaal-Liberale Partij gewijd, die wij met zijn toestemming gaarne integraal overnemen.

Doet Wouter Kuyper gooi naar zetel in Tweede Kamer?

Oud-D66-raadslid Wouter Kuyper van de Sociaal-Liberale Partij heeft niet deelgenomen aan de gemeenteraadsverkiezingen van maart dit jaar. Kuyper die bouwkunde studeerde in Delft en kunstgeschiedenis aan Universiteit Leiden, kreeg zijn lijst niet rond. Wouter Kuyper (1934) liet toen wel weten mee te willen doen aan de verkiezingen voor de Tweede Kamer in 2007. Door de val van het tweede kabinet Balkenende worden deze verkiezingen vervroegd, ze vinden plaats op 22 november. Doet de partij van Wouter Kuyper aan deze verkiezingen mee?
De bebaarde in Lochem geboren Leidenaar kan daar nog geen ja of nee op antwoorden.
Aan wensen die het volk zullen aanspreken geen gebrek. Het programma van de Sociaal-Liberale Partij is ook gereed. Alle seinen lijken op groen te staan.
Wouter Kuyper, die van januari 1970 tot en met november 1973
namens D66 zitting had in de Leidse gemeenteraad en in die periode de partij vertegenwoordigde in tal van commissies, wijst op het tekort aan gekwalificeerde kandidaten. Het is echter nog niet te laat. Mannen en vrouwen met ambities voor de landelijke politiek kunnen zich via info@sociaal-liberalepartij.nl aanmelden voor een sollicitatiegesprek.
''Intussen'', aldus Kuyper, ''doet men er goed aan om een bezoek te brengen aan de website van de partij, www.sociaal-liberalepartij.nl. Daar kan men kennis nemen van de standpunten van de partij, maar ook - en dat is niet minder belangrijk - van de sfeer die onze partij ademt''.
Volgens Wouter Kuyper staat zijn partij onder meer voor een ruimhartig immigratiebeleid, dat met meer wettelijke waarborgen moet worden omringd. Op zijn wensenlijstje staat verder de gekozen informateur en een versterking van de positie van de Minister-President in de ministerraad.
'Wij streven naar een sociale en liberale maatschappij, waarvan de overheid transparant en democratisch is ingericht', staat er te lezen in het programma van de Sociaal-Liberale Partij. En verder: 'Wij menen dat de Nieuwe Groezeligheid met het Neo-Liberalisme de solidariteit met zwakke en achtergestelde groepen verwaarloost en de tegenstellingen vergroot in plaats van oplost'.
"Met Nieuwe Groezeligheid bedoelen wij'', aldus Kuyper, ''de verhullende mentaliteit van de bestuurders en het hele complex van ondoorzichtige en ongecontroleerde, alleen op eigen continuïteit gerichte overheidsmaatregelen dat eruit voortvloeit. Zoals afschuiven van de centrale overheid van taken naar lagere overheden zonder delegatie van voldoende geld om die taken goed, democratisch en efficiënt uit te voeren. Of verzelfstandigen of privatiseren zonder voldoende democratische waarborgen''. De Sociaal-Liberale Partij wil de positieve historische waarden van de Nederlandse maatschappij bewaren, zoals het grote traditionele goed van een ruim asielrecht en religieuze tolerantie, en verder goed onderwijs van de basis tot wetenschappelijk en technisch onderzoek.
''Weet je'', zegt Wouter Kuyper, ''de Sociaal-Liberale Partij wil werkelijk sociaal voelen, geestelijk liberaal zijn en op economisch gebied ouderwets liberaal: zolang de vrijheid de Gelijkheid en de Broederschap niet onderuit haalt''.

* Wouter Kuyper maakt binnenkort bekend of de Sociaal-Liberale Partij meedoet aan de verkiezingen op 22 november.


8 Mei 1945 en 6 tot 9 Augustus 1945 - 61 jaar geleden maar nog een verschrikkelijk memento

Zoals de meeste ingrijpende geschiedenissen begint ook deze eerder, heeft ze wortels in de historie. Een belangrijk eindpunt van de oorlogsconferenties der geallieerden was de conferentie van Potsdam van 17 Juli tot 2 Augustus 1945.
Amerika, Engeland, Frankrijk, Nederland en andere landen maakten zich ongerust over de afloop van de oorlog met Japan - hoeveel tijd zou er niet verlopen en hoeveel slachtoffers aan geallieerde kant zouden er niet vallen! (de genoemde hadden colonien of grote interessen in het Oosten, in het Oosten zelf was China in een moordende strijd met Japan verwikkeld).
Stalin had een niet-aanvalsverdrag met Japan en zat met grote verliezen en verwoestingen - uit een oogpunt van realpolitiek zou hij liever wachten tot de geallieerden het vuile werk hadden opgeknapt - en had hij niet drie jaar op de invasie moeten wachten? - om dan, op het laatste ogenblik, het rijke Mandsjoerije en Corea binnen te vallen.
Japan had al in 1931 Mandsjoerije in feite geannexeerd en er een zware industrie opgebouwd, zowat de enige zware industrie in heel China. Al eerder, in 1910, had Japan Corea ingelijfd en tot een tot een vazalstaat gereduceerd.
Truman en Churchill (halverwege de conferentie, na de eerste na-oorlogse verkiezingen in Engeland, die in Juli plaatsvonden (Nederland zou nog een jaar het Militair Gezag kennen - dat deed er trouwens niet toe want Nederland was niet aanwezig op de conferentie: Gerbrandy en Schermerhorn hadden ondanks hun verzoek geen toegang gekregen) - halverwege werd Churchill afgewisseld door door Clement Attlee) hadden de grootste moeite Stalin te overreden tot een (geheime belofte) dat hij uiterlijk drie maanden na het einde van de oorlog in Europa Japan zou aanvallen.
Stalin besteedde die tijd o.a. aan wat hij als een grote schoonmaak van subversieve elementen beschouwde: het laten doodhongeren of gewoon vermoorden van duizenden en duizenden krijgsgevangenen van allerlei naties plus de Russen zelf die in krijgsgevangenschap waren geraakt en dus per definitie geen goede patriotten waren. Daar waren ook gevangenen bij die in Duitsland niet door de Rode Armee maar door de Westelijke Geallieerden waren bevrijd: Tolstoi (een nazaat van de schrijver) die zich in Engeland jaren later erover heeft beklaagd dat een Engelse bevelhebber op die manier willens en wetens een groot aantal mensen de dood heeft ingestuurd heeft een schandalig en schandalig hoge boete wegens laster gekregen omdat hij de commandant met name had genoemd maar de zaak niet kon bewijzen.
Toen die 8ste Augustus naderde begon hij voor Truman een fatale datum te worden. De Amerikanen hadden volstrekt luchtoverwicht en bombardeerden heel Japan, de meeste strategische eilanden in de Stille Oceaan waren veroverd en het was duidelijk dat Japan de strijd niet lang zou kunnen uithouden. Maar als die smerige Bolsjewiek zich nu eens voor ééns aan een afspraak hield (en dus niet aan die met Japan) en de 8ste zou aanvallen! Mandsjoerije, heel Corea, de Koerillen, wie weet, stukken van Japan zelf, zouden in Russische handen vallen. Bovendien was het zo goed als ondenkbaar dat de geheime overeenkomst niet ter ore van de Japanse geheime dienst was gekomen.
Men kent het verloop van de geschiedenis: op 6 Augustus 1945 ontplofte de atoombom boven Hiroshima, op 9 Augustus die boven Nagasaki, terwijl volkomen duidelijk was na de eerste bom dat Japan zich zou overgeven en dat de oorlog geen Amerikaans mensenleven meer zou kosten.
Zelden in die tientallen jaren die zijn verlopen heb ik die feiten op een rijtje zien staan.
Vandaar.
Als een afgrijselijk memento van hoe diep de mensheid kan vervallen in barbarij om economisch gewin.
Men kent het vervolg. Stalin bezette als de sodomieter Mandsjoerije en toen kameraad Mau een paar jaar later die grote, rijke provincie terugkreeg werd zijn hoop op een zware industrie voor de Chinese Volksrepubliek de bodem ingeslagen: kameraadski Stalin had alles wat maar losgeschroefd kon worden als oorlogsbuit meegesleept. Zo snijdt het mes aan twee kanten: hij had goede buit en de grote Communistische buur die wel eens te groot zou kunnen worden had jaren achterstand.
De Amerikanen van hun kant bezetten als de sodomieter Corea - althans tot aan de beruchte 38ste breedtegraad want Stalin begon ook daar haast te maken.
Het eind van het liedje is een puur „strategische liefde” tussen China en Rusland, het voorlopige eind was de Coreaanse oorlog, die alweer bij die breedtegraad is geeindigd, en het treurigste einde is misschien een operabele Noord-Coreaanse atoombom.
Vraag: wie is nu eigenlijk de „as van het kwaad” als een soort kernreactie begonnen? En wie tolereert de proliferatie tot in India?
Conclusie: de Verenige Naties moeten streven naar een absolute beheersing van alle kernwapens. Niet-proliferatie is niet voldoende. Er moet een waterdichte, betrouwbare controle komen op alle raketten en kernwapens, ongeacht of ze nu in Amerikaans, Israelisch, Engels, Frans, Russisch, Chinees, Indisch, Iraans of wiens bezit dan ook zijn.


4 Juli 2006

Wat een land, wat een land! Men begrijpt dat wij het nog steeds over de affaire Verdonk-Ajaan Hirsi Ali hebben. Kan een mens niet even een paar dagen naar Londen gaan, naar het toneel, naar de musea, rustig over de nieuwe voetgangersbruggen over de Theems wandelen. Donderdag 29 Juni kom ik aan, zoek een hotel en queue oneindig lang om het laatste kaartje voor Stoppard’s laatste toneelstuk, Rock ’n’ Roll - over keuzen in de politiek - te bemachtigen, geniet van het spel, en Vrijdagochtend koop ik nog steeds niets vermoedend een Herald Tribune om te lezen dat Balkenende zijn ontslag heeft aangeboden. Kan een mens er dan niet even uit! Gelukkig is de retourvlucht pas Zondag zodat ik nog voor drie andere voorstellingen kaartjes kan kopen, een paar Rembrandts en Vermeers zien, en, uiteraard, de Elgin Marbles, en twee, twee toneelstukken bedoel ik, over politiek en identiteit, het derde te eng over identiteit - zie verder bij Kuyper’s Kroniek.

Omdat ik mijn volle veertig jaar bij D’66 wil uitzitten heb ik nog voor de lijsttrekker gestemd. Op Lousewies uiteraard, misschien dat die ene stem erbij haar toch de kracht heeft gegeven eindelijk eens op te treden. Gereduceerd tot krantenlezer achteraf blijf je je verbazen over de vertoning. Een minister die niet in de gaten heeft dat hem wel eens naar zijn mening gevraagd zou kunnen worden en die rustig op Scheveningen in zijn sponde ligt. Die vervolgens niet per taxi naar het Binnenhof kan komen... Balkenende die met onnavolgbaar natuurtalent wanneer alles met een sisser schijnt af te lopen de verkeerde maar cruciale politieke uitspraak weet te doen!

De grote Pechtold die weer overal complotten ziet... Tja, waarom zag hij die niet in Leiden? Toen zag hij haarscherp dat als hij maar aan de leiband van de PvdA-wethouder liep het alles aardig en koek en ei zou zijn... Een gewillige sneltramaanhangwagen heb ik hem toen genoemd. Tegen een referendum, want dan had je gemerkt dat de Leidenaars nou niet staan te popelen voor dat idee van één of twee grote winkeliers om een sneltram over de Breestraat aan te leggen. (A propos, dat is eigenlijk het laatste wat me opvalt erover: Milieudefensie is in deze zaak volkomen ingepakt, ze mag met veel tam-tam een paar mooie, maar heel kleine polders verdedigen terwijl om die sneltram ook maar een beetje rendabel te maken zo een 15.000 woningen met bijbehorende auto’s en wegen in het z.g. Groene Hart van Holland moeten worden gepropt en een 65 meter hoog transferium bij de A4 dat over alle nog overblijvende groene weidjes van Holland zichtbaar zal zijn).

Toen was er in Zwolle zo een congres waar men de hele dag door de stembussen ledigde om te zien hoeveel stemmen Pechtold al had om partijvoorzitter te worden - wat hij tot grote tevredenheid van de kamerfractie inderdaad werd. « Eens aanhangwagen, altijd aanhangwagen » dacht de fractie, en het kostte vorig jaar weinig moeite om op zijn zeldzaam grote ijdelheid te spelen om hem zijn grote vriend Thom de Graaf te doen opvolgen die de partij als een baksteen had laten vallen. Populistische prietpraat („zestienjarigen moeten stemrecht krijgen” en zo) heeft hem het lijsttrekkersschap bezorgd - tot grote schade van de partij die nu met een lijsttrekker zit populistischer dan Verdonk en een fractievoorzitster liberaler dan Rutte.

En nu maar als lijsttrekker het officieele standpunt van D’66 over milieubeheer en cultuur uitdragen!

Wat zou Blokker erover schrijven? Nog zo een Mene, mene, tekel, zo een teken aan de wand... (ik vond het in de National Gallery al meer naar voren komen dan vorige maanden in de ondergrondse bioscoop op het Museumplein) ... Blokker verlaat de Volkskrant. Wat een krant, wat een krant, die niet alles op alles zet om zo een schat aan critisch vermogen te behouden!

Balkenende II (die ik altijd al Colijn VII heb genoemd) zal heus wel voor dat belangrijke werk van die begroting worden opgevolgd door Balkenende III (ofwel Colijn VIII; compleet met ijzeren Rita) maar iemand van het culturele niveau van een Jan Blokker vind je maar heel zelden. Per saldo een droeve week voor het land.


17 Mei 2006

Wat een land, wat een land! Men begrijpt dat wij het over de affaire Verdonk-Ajaan Hirsi Ali hebben. Er volgen twee voorname lessen uit. Ten eerste schijnt het mogelijk te zijn dat een minister die een funcionerend kamerlid dat zijn taak moet controleren op een onwaarheid betrapt die voor het functioneren als kamerlid al heel weinig ter zake doet, uit de kamer verwijdert via de omweg van zijn nationaliteit.

Om zulk détournement de pouvoir te voorkomen, dienen kamerleden een zekere immuniteit te krijgen.

Over de onsmakelijke manier waarop Verdonk en Nawijn hier optreden slechts iets, meer misschien in Kuyper’s Kroniek. Alleen dit: wat is die Nawijn een miezerig mannetje! Kan hij zelfs als kamerlid niet de grootmoedigheid opbrengen om te zeggen „dit heb ik als verantwoordelijke voor de dienst indertijd niet opgemerkt, laat ik mijn verlies pikken als een man, en niet proberen een medekamerlid op zo een vuige manier van de vloer te verwijderen”.
Maar over verantwoordelijkheid: de Kamer dient de ministers te controleren, maar de verantwoordelijkheid van de ministers als hoofd van de uitvoerende macht is nog groter. Zelfs als een minister iets „constateert” van dergelijk belang (voor de implicaties die hijzelf eraan wil geven) dient hij eerst bij de volledige ministersploeg te rade te gaan om te vragen of die „constatering” opportuun is (en ook of er maar niet het geringste vermoeden kan opkomen dat de minister in quaestie andere zaken ermee vermengt) en niet juist en eerst aan de rechter dient te worden voorgelegd.
Wij zijn geen voorstanders van een al te grote macht van de Minister-President zoals bijvoorbeeld in Frankrijk (waar op het ogenblik de onsmakelijke ruzie tussen Villepin en Sarkozy speelt) of Engeland (waar Tony Blair naar eigen genoegen het kabinet overhoop kan gooien), maar in zaken als deze zou een wat groter gezag van de Minister-President wenselijk zijn. Een derde les dus.
Zelfs indien de rechter zou besluiten dat iemand het Nederlanderschap mede door een onware voorstelling van zaken heeft verkregen geldt nog het opportuniteitsbeginsel, al was het maar om te voorkomen dat de indruk gewekt wordt - nou neen, geen indruk: dat de minister effectief ingrijpt in het functioneren van de Staten-Generaal. De zaak wordt bovendien onsmakelijk omdat de minister in quaestie naar het lijsttrekkerschap en daarmee naar een zetel in de Kamer dingt, zodat ze de indruk zou moeten vermijden dat ze electorale zaken en het uitvoeren van het door deze Kamer gewenste bewind door elkaar haalt.
Dat ingrijpen in de Staten-Generaal is niet alleen het voortijdige vertrek van Ajaan Hirsi Ali, maar ook de intree van de volgende op de lijst der VVD, die zijn eigen mening heeft en anders zal staan tegenover Verdonk. Verdonk zal ongetwijfeld opmerken „dat is ons kiesstelsel”, maar nogmaals, het tijdstip van het gebeuren ligt niet aan het kiesstelsel maar aan Verdonk’s opportuniteit.

Derhalve drie wensen.

De Sociaal-Liberale Partij blijft bij een ruimhartig immigratiebeleid, dat naar blijkt met meer wettelijke waarborgen moet worden omringd. In afwachting van deze waarborgen dient er een generaal pardon te komen.

De Sociaal-Liberale Partij vraagt om een betere immuniteitsregeling voor leden van de vertegenwoordigende lichamen.

De Sociaal-Liberale Partij streeft (behalve naar een gekozen informateur) naar een versterking van de positie van de Minister-President in de ministerraad.